سلام آقا سپهر

امروز در حالی بعد از مدتها این پست و جواب را میزنم که سریال افسانه عقابهای مبارز در یک قدممی فارسی شدن قرار دارد و فقط یک قسمت آخر این مجموعه منتظر فارسی شدن است تا مجموعه کامل شود.

من بار ها و بارها هر 3 سریال افسانه عقابهای مبارز (2003 و 2005)بازگشت عقابهای مبارز و همینطور هشتمین اژدهای آسمان را در این چند مدت که نبودم مرور کردم و الان که اینجا مینویسم بدون شک اقرار میکنم که شخص گواجینگ قدرتمند ترین رزمیکار کل این چهار سریال است.

دلایل جدید من بر این ادعا به شرح زیر است.

گواجینگ بجز هنر رزمی مخوف 18 کف دست رام کننده اژدها(18 پنجه اژدها) به 3 نوع روش قدرتمند دیگر که کتمان آن به هیچکس پوشیده نیست توانایی داشت.

1.هنر مشتزنی با دو دست به طور جداگانه شخص ژو بوتونگ

2.هنر انگشت یینگ یانگ راهب دوان

3.روش مبارزه وانگ چونگ یانگ (از کتاب رزمی جوئین)

به راستی که گواجینگ هیچ وقت بی رحم نبود و آیا واقعا این به خاطر توانایی پائین و نا کارآمدی او بود که راحت کسی را نمیکشت؟

نه اینطور نیست گواجینگ از همان نوجوانی به مرحله عظیمی از عرفان دست پیدا کرده بود که حتی قصد داشت هنرهای رزمی را فراموش کند چون فکر میکرد که این عاملی برای صدمه زدن به مردمه ولی در نهایت متوجه شد که یک صلاح میتونه هم برای جنگ باشه هم برای دفاع و این دلیلیه که چرا او به همین راحتی کسی را نمیکشت.

هر کدام از هنرهای رزمی که ازشون نام بردم به تنهایی قدرتمند هستند و حال اینکه در یک کالبد همه این مهارتها یک جا ذخیره شود چه.

مهارت مشتزنی با دو دست ژو بوتونگ که در غار جزیره شکوفه های هلو  شخص ژو بوتونگ به گواجینگ یاد داد خود بسار کاربردیست و نمونه ای از کاربردش در بازگشت عقابها دیدیم.

مهارت انگشت یینگ یانگ راهب دوان یک مهارت قدیمی و ریشه دار است که در نسل دوان بخوبی مشاهده میشود و حتی در سریال هشتمین اژدهای اسمان نیز خانواده دوان از آن استفاده میکردند و نکته جالب در ان این بود که در سریال افسانه عقابهای مبارز راهب دوان با این فنون یکی از 5 استاد بزرگ اون دوران بود.

مهارت رزمی وانگ چونگ یانگ که در واقع به قدرتمند ترین شخص جامعه رزمی کاران در دوران خودش مشهور بود هم یکی دیگر از عوامل قدرت بی حد و مرز گواجینگ است که جنگ در سریال افسانه عقابهای مبارز پی بردن به راز همین فنون بود که در کتاب رزمی جوئین نهفته بود و گواجینگ کاملا به آن مسلط شده بود و به وسیله همین فنون و تلفیق آن با هنر رزمی 18 کف دست رام کننده اژدها توانست دوئل کوه خواشان را پیروز شود.

گواجینگ تنها مشکلش قلب پاک و رعوفش بود که اجازه قدرتنمایی بیش از اندازه را ازش میگرفت.

شکی نیست از لحاظ جذبه به پای کیائوفنگ نمیرسد و من خودم به شخصه از کیائو فنگ در ترس هستم ولی نمیتونم قبول کنم از گواجینگ با این همه مهارت قویتر باشه.

نویسنده: رضا

برای این که دوستان بتوانند سبک های رزمی  را بهتر تحلیل کنند، دو اصطلاح رزمی را که  شرحش را در رمان افسانه شجاعان دیدم، توضیح می دهم:

1. Qi-Gong : تکنیکی تنفسی است که هم به بهبود سلامتی کمک می کند و هم قدرت و نیروی تمرین کننده را افزایش می دهد (گاهی این قدرت آن قدر زیاد است که با قوانین علمی جدید قابل توضیح نیست). این اصطلاح، در زبان فارسی گاهی به تکنیک های تنفس و گاهی نیز به تکنیک های انرژی درونی یا نیروی درونی ترجمه می شود.

2. Qing-Gong : نوعی هنر رزمی چینی است که به تمرین کننده اجازه می دهد که بلندتر و بالاتر از افراد معمولی بپرد یا سریع تر از افراد معمولی بدود. این تکنیک ترکیبی از تمرینات جسمی و تمرینات تنفسی است.

معنای لغوی Qing-Gong ، ظاهراً Light Gongfu یا کنگ فوی درخشان است و لذا هم در دوبله فارسی سریال افسانه شجاعان و هم در زیرنویس انگلیسی آن، این اصطلاح را به اشتباه به طور لغوی معنا کرده بودند. این اصطلاح معادل دقیقی در زبان فارسی ندارد و اگر بخواهیم معادلی برایش انتخاب کنیم، شاید بتوانیم "کنگ فوی جهش و پرش"  یا "مهارت جهش و پرش" را برگزینیم. رزمی کاری که در این کنگ فو برتر از دیگر رزمی کاران باشد، ضرورتاً در کنگ فوی قدرتی یا فنون سرعتی هم برتر از رزمی کاران دیگر نیست، به عنوان مثال در افسانه شجاعان، تیان بوگؤان در این کنگ فو از دیگران برتر بود و یک علت این که هیچ یک از اساتید برتر از او هم نتوانسته بودند او را بکشند، برتر بودن او در این کنگ فو و سرعت دویدن و فرار کردن بالای او بود، این کنگ فوی خارق العاده او، لحظاتی قبل از مرگش نشان داده شد که گروه سونگ شن حتی با اسب هم نتوانستند به سرعت او برسند و هم چنین وقتی با همین کنگ فو از روی دره ای پرید، افراد سونگ شن نتوانستند از روی آن دره بپرند. فرد دیگری که در افسانه شجاعان در این کنگ فو مهارت خوبی داشت، شیانگ ون تیان بود که در فرار از دست تعقیب کنندگانش، به کمک او می آمد. در افسانه عقاب ها و بازگشت عقاب ها، کنگ فوی جهش و پرش (Qing-Gong) جوبوتونگ خیلی بالا بود و لذا هم در فرار از دست دیگران موفق تر بود و هم در تعقیب دیگران. کنگ فوی جهش و پرش می چائو فنگ در افسانه عقاب ها و کنگ فوی جهش و پرش یانگ گؤا و شیائو لانگ در بازگشت عقاب ها ، آن قدر اغراق آمیز بود که مانند پرنده ای بر روی درختان و دشت ها و کوه ها پرواز می کردند. گؤاجینگ در بازگشت عقاب ها، هم در بالا رفتن از دیوار قلعه و هم در برگشتن از اردوی مغول ها ، کنگ فوی جهش و پرش (Qing-Gong)  بالای خودش را نشان داد.

 

نويسنده : سپهر

با سلام خدمت تمامي دوستان عزيز.

آقاي فنچينيان.خواهش مي كنم باز هم قسمت 34 اين سريال را ببينيد.دقيقا قبل از اينكه آن راهب پدر كيائوفنگ و مورونگ فو را بي هوش كند ، كيائوفنگ و مورونگ فو نيروي دروني هم ديگر را محك زدند و اينجا بود كه كيائوفنگ از پنجه اژدها استفاده كرد.چطور مي تونين بگين كه آن راهب قدرت كيائوفنگ و پنجه اژدهاي او را نمي دانست.

در اينكه انرژي دروني او در اين سريال جزء قدرتمند ترين ها بود شكي نيست اما اينكه بخواهيد او را برتر از كيائوفنگ بدانيد اشتباه است.زيرا اين قسمت از سريال نمايان گر اين مسئله بود كه تنها كسي كه توانست رو در روي اين راهب بايستد كيائوفنگ بود مطمئنا اگر اين راهب انرژي دروني اش بيشتر و قدرتمند تر از كيائوفنگ بود همانند مبارزه اي كه با مورونگ فو و دانشور داشت به راحتي پيروز ميشد.

در مورد اعتراف به ناتواني كيائوفنگ در مقابل برادر كوچكش (دوان) هم شما در اشتباهيد.زيرا در قسمت آخر و در لحظه خودكشي اين موضوع به همه ثابت شد كه اين حرف كيائوفنگ صحت ندارد.
شاهزاده دوان با انرژي دروني اش به راحتي توانست شمشيري كه در دست مورونگ فو بود نابود و تكه تكه كند.حال كه اين دفعه كيائوفنگ تصميم به خودكشي گرفت و اين يعني كه دوان خيلي جدي تر با اين مسئله مقابله مي كند ، شاهزاده دوان حتي با برادر بزرگترش (شوژو) كه او هم 70 سال انرژي دروني در بدنش داشت و قدرتمند تر از خود دوان بود  هر دو با هم نتوانستند شمشيري كه روي هوا بود را بگيرند و مانع از خودكشي كيائوفنگ شوند.چون هنر 18 كف دست رام كننده اژدهاي كيائوفنگ از تمامي هنر ها برتر است.

كارهايي كه از آن راهب مي ديديد ، مثلا استفاده از نيروي دروني به جاي تراشيدن مو ها با تيغ ، را مي توان به تجربه او در استفاده از نيروي دروني نسبت داد.درست همانند فوانگ يائوشي كه در بازگشت عقابها كار هايي انجام مي داد كه ما از گواجينگ نديده بوديم . براي مثال با نيروي دروني اش يك نخ روي هوا مي گرفت و با آن آهنگ مي نواخت و .... اما از نظر قدرتي گواجينگ از همه بالا تر بود.ما اين جور حركات را مي توانيم به حساب تجربه فوانگ يائوشي و آن راهب بگذاريم نه به حساب اينكه هنر هاي جنگي شان از گواجينگ و يا كيائوفنگ قدرتمند تر است.

در مورد حركات دست و نشانه گيري و .... كه از كيائوفنگ مي ديديد نبايد آنها را با هنر هاي رزمي كه آن هفت استاد به گواجينگ آموخته بودند مقايسه كنيد زيرا كيائوفنگ در قسمت 12 با آنكه يك اسير همراه خود داشت و نمي توانست آن را لحظه اي كنار بگذارد ، با همين حركات (و مخلوط كمي از انرژي دروني) به راحتي حريف سه تن از رهبران شائولين يكجا و با هم بود كه بعد ار آنكه براحتي آن هم چند بار شكستشان داد رهبر شائولين گفت : هنر هاي جنگي كيائوفنگ براستي قدرتمند است ما بايد راهي براي متوقف كردن او بيابيم.
هنر هاي جنگي كه  بتواند سه رهبر و راهب شائولين را آن طور شكست دهد قطعا با هنر هاي جنگي كه گواجينگ از آن 7 استاد آموخته بود زمين تا آسمان تفاوت دارد.مخصوصا اينكه كيائوفنگ در اين حركات استاد نيز بود.

در مورد اباهت هم ان شاالله آقاي رضا كه اين سريال را ببيند بي شك با من هم عقيده خواهد بود كه گواجينگ با آنكه قدرتمند بود اما نصف اباهت كيائوفنگ هم در رفتار و در مبارزاتش نداشت.يعني هيچ يك از شخصيت هايي كه من در سريال هاي مختلف ديدم ، به اندازه كيائوفنگ نامشان بر تن قدرتمند ترين ها لرزه نمي انداخت.

اگر حتي قدرتمند ترين فرد چين هم خودش را دشمن كيائوفنگ اعلام مي كرد بايد از همون موقع خود را مرده فرض مي كرد.

باز هم حرف هاي قبلي خودم را تكرار مي كنم.
گواجينگ تنها نيروي دروني اش را به سمت دشمن مي فرستاد اما كيائوفنگ با استفاده از نيروي دروني اش آب ، خاك و آتش را به سان اژدها در مي آورد و بعد هر دو ، يعني هم نيروي دروني و هم ماده اي كه با استفاده از نيروي دروني اش كنترل آن را بدست گرفته به سمت دشمن مي فرستاد كه اين كار بسي سخت تر از فرستادن انرژي دروني خالي است.خواهش مي كنم باز هم مبارزات كيائوفنگ را نگاه كنيد.

سلام به دوستان

قبل شروع بحث باید به خاطر جو صمیمی و زیبایی که درست کردند ازشون تشکر کنم.

آقا رضا من از شما خواهش دارم به خاطر اینکه زبانتون خوبه ضحمت بکشید و منو راهنمایی کنید که آیا ترجمه ای که ما در سریال افسانه عقابهای مبارز از هنر گواجینگ کرده ایم درست است یا نه.

ترجمه ما از این جمله Eighteen Dragon Subduing Palm

18 کف دست رامکننده اژدها

نظر شما چیست؟

در مورد راهب شائولین چند بار در صحبتهای آقا سپهر شنیدم و مجبور شدم که چند جمله ای در موردش بگم.

هیچ شکی نکنید راهب شائولینی که در قسمت 34 وارد ماجرا شد از تمام رزمیکاران سریال هشتمین اژدهای آسمان قوی تر بود حتی از کیائوفنگ.

در صحنه مورد بحث شما کیائوفنگ به شدت از کشته شدن پدرش ناراحت شده بود و با قدرت نیروی خودش را به سمت راهب شلیک کرد...اتفاقی که افتاد از نظر من نشان قدرت بالای هر دو بود.راهب شائولینی در هیچ کجا از سریال نیروی خود را خرج مبارزه نکرد و فقط دفاع کرد به جز تنبیه "دانشور"

در هنگام حمله کیائوفنگ راهب هیچ شناختی از قدرت اصلی کیائوفنگ نداشت و شاید تصورش قدرتی همانند مورونگ فو بوده باشد.او بدون استفاده از دست در مقابل نیروی درونی بالا کیائوفنگ مقاومت کرد و اینم درسته که او نتوانست بیشتر از چند لحظه دوام بیاورد و به به سختی با ستون پشت سرش برخورد کرد و بخاطر این برخورد شدید ستون ترک برداشت و از طرفی هم خود کیائوفنگ هم با شدت با قفسه کتابها برخورد کرد که در نهایت حاصل این دو برخورد آسیب نبود.از نظر من اگر راهب در اوضاع جنگی قرار بود با کیااوفنگ مبارزه کند بدون اوضاع فرق میکرد.این دلیل اول برتری راهب است.

دلیل دوم را با استناد به قسمتهای ابتدایی بیان میکنم فنون و تکنیکها و نیروی درونی بر تمام اعضای بدن اثر میگذارد و کیائوفنگ در مسابقه ای که با دوان جوان میگذارد کشخص میکنم که پرشها هم در برتری یک رزمیکار خیلی معثرند و در کل قدرت ساق پا خیلی مهمه...بعد از اینکه راهب با کیائوفنگ مبارزه کرد بدن دو نفر را برداشت و از آنجا رفت و کیائوفنگ و مورونگ فو به گردش هم نرسیدند و حتی نیروی درونی که کیائوفنگ در راه رها کرد  به سمتش هم به گرد او نرسید.کیائوفنگ اول از همه به او رسید و این در حالی بود که راهب کار خود را با دو بدن شروع کرده بود و بعد از چند لحظه مورونگ فو رسید.

دلیل سوم : کیائوفنگ فقط یک بار از ناتوانی خود در مبارزه با شخصی اعتراف کرد و آن هم در ذهنش بود که دوان جوان را بهتر از خود میدانست.این بخاطر چی بود؟بعد از انکه مورونگ فو دوباره مشغول مبارزه با دوان شد دوان به وسیله هنر 6 عصب انگشت نیروی شدیدا متمکز درونیش را طوری به سمت او فرستاد که بعد از جاخالی دادن مورونگ فو  در فاصله ای دورتر به درختی اصابت کرد و چند تیکه اش کرد.کیائوفنگ خوب میدانست که در صورت اینکه فاصله تا هدف زیاد باشد نیروی درونی اثرش کمتر میشود و همین امر باعث تحسین کردن دوان شده بود.حالا دوان چه ربطی به راهب دارد.همانطور که گفتم راهب شائولین هیچ وقت دست به مبارزه نبرد جز صحنه تنبیه "دانشور"...راهب بعد از حرکت ناجوانمردانه دانشور در همان حالت که نشسته بود نیروی درونی بسیار متمرکز و سریعی به سمت او شلیک کرد که طول دریاچه را طی کرد و به او برخورد کرد و این نیرو به قدری قدرتمند بود که دانشور را به طرفی پرت کرد و او را مجبور به فرا کرد.تازه شانس آورد راهب بخشندست وگرنه می کشتش.

من نمی دانم کیائوفنگ چه هنر های  قدرتمندی به جز 148 پنجه بلد بود و اینو آقا رضا گفتند که شاخص ترین هنر های رزمی او به قول داستان واقعی هنر عصای سگ کتک زن و 18 پنجه بوده است و احتمالا مبارزات معمولی که میکرد مثل روشهایی بوده که 7 استاد گواجینگ به او یاددادند و ارزش مبارزه ای بالایی ندارند و من به دو هنر گواجینگ اشاره کردم که واقعا اسطوره ای بودند.چرا اسطوره ای؟18 پنجه را که مطمئنم شکی درش ندارید ولی هنر مشت زنیو  مبارزه با دو دست جوبوتونگ به راستی هنر کمی نبود چرا که در خود سریال او از این فنون به خوبی استفاده میکرد و چیزی که شاید شما ندونید این است که در سریال روباه زیرک از کوهستان برفی هنر جو بوتونگ یا همان مبارزه با دو دست که به نام خودش فنون مبارزه با دو دست جو بوتونگ بود.که نقش منفی سریال به وسیله این فنون قویترین شمشیر باز شد و به وسیله این تاکتیک دو روش شمشیرزنی را با هم اجرا کرد و قدرت درونی او به 10 برابر افزایش یافت و همینطور هنر ادراکش را بسیار بالا برد.حال آنکه گواجینگ هر دو این هنرها را داشت.در ضمن اینم باید خدمتتان بگم که گواجینگ به قدری در چین مشهور است که در معبدی در چین تندیسی منصوب به او شده است.

 

نویسنده: رضا

با سلام خدمت آقای سپهر. من فقط نظرم را راجع به جوان مردی لینگ خوچونگ و گؤاجینگ نوشتم و در مورد جوان مردی کیائوفنگ، ندیده نمی توانم قضاوت نمی کنم، اما از توضیحات شما معلوم می شود که کیائوفنگ هم انسان بسیار شجاع و جوان مردی بوده است. در ضمن علت این که خودکشی در کشورهای شرقی، کار ناپسندی محسوب نمی شود، این است که پیروان ادیان شرقی مثل هندوئیسم و بودیسم و تائویسم، چون به تناسخ معتقدند، اعتقاد دارند که انسان بعد از مرگش دوباره در بدن یک انسان یا حیوان دیگر زنده می شود ( انسان های بد در کالبد یک حیوان و انسان های خوب در کالبد یک انسان) و بنابراین انسان با مرگ از این دنیا نمی رود و باز هم به زندگی در این دنیا ادامه می دهد.

این نکته را هم اضافه کنم که همان طور که احتمالاً شنیده اید، انسان وقتی عاشق کسی می شود، به غیر او توجهی نمی کند، حتی اگر زیباتر از معشوقش را هم ببیند؛ من چون به لینگ خو و شنگو علاقه پیدا کرده ام، لینگ خو را در جوان مردی  بر گؤاجینگ ترجیح می دهم، با این که گؤاجینگ صفات منفی لینگ خوچونگ مثل شراب خوارگی و قماربازی را هم نداشت و اگر کیائوفنگ را هم ببینم،  احتمالاً باز لینگ خو را در جوان مردی بر او ترجیح می دهم.  آقای فنچینیان چون به گؤاجینگ علاقه دارد، احتمالاً در جوان مردی هم گؤاجینگ را بر لینگ خو و کیائوفنگ ترجیح می دهد و شما هم، چون  به کیائوفنگ علاقه دارید، او را در جوان مردی بر لینگ خو و گؤاجینگ ترجیح می دهید. احتمالاً ما اگر سریال های رزمی بیش تری هم ببینیم، نظرمان تغییر نکند.

از پیش نهاد بزرگوارانه شما هم ممنونم. من ایمیل شما را در بخش نظرات دیدم و برایتان ایمیلی فرستادم. از وب سایتتان هم دیدن کردم و در آن جا ثبت نام کردم. وب سایت خوب و مفیدی دارید. برایتان آرزوی توفیق و سربلندی می کنم.

نويسنده : سپهر

با سلام خدمت تمامي دوستان مخصوصا آقا رضا و آقاي فنچينيان.

شجاعت هاي لينگ خوگونگ بسيار قابل تحسين است.اما جوانمردي و شجاعت كيائوفنگ هم حد و مرزي نداشت.اگر لينگ خوگونگ خود را آماده كرده بود تا به استقبال گرم برود و از بيماري اش بميرد ، كيائوفنگ براي خوبي كشورش و براي زندگي ديگران دست به خودكشي زد.كدام قابل تحسين تر است ؟

البته خودكشي را نمي توان قابل تحسين دانست اما كيائوفنگ در زماني كه در اوج قدرت (شاه) بود و از نظر زندگي هيچ كم و كسري نداشت و هيچ رقيبي هم جرات به مبارزه طلبيدن او در هنر هاي رزمي را نداشت خودكشي كرد.فقط براي مردم.فقط براي اينكه خيلي از رزمي كاران ها آرزوي مرگ او را داشتند.فقط به خاطر اينكه رهبري هنر هاي جنگي سالها در كشمكش بود و تا زماني كه كيائوفنگ زنده بود هيچ كس نمي توانست رهبر هنر هاي جنگي حهان شود.فقط براي اينكه تا زماني كه زنده بود همه مي خواستند با استفاده از قدرت او بر ملت ها و كشور هاي ديگر حمله كنند و قلمرو پادشاهي خودشان را افزايش دهند.
خودكشي كيائوفنگ دلايل مختلفي داشت و نمي توان همه آنها را در چند خط توضيح داد.فقط اين مسلم است كه بعد از اينكه او خودكشي كرد وانگ چونگ يانگ رهبر هنر هاي جنگي جهان شد و بهترين رزمي كار شناخته شد.
در مورد مبارزات نا برابر هم كيائوفنگ مبارزات بسيار سختي را پشت سر گذاشت.شما اوج قدرتي كه لينگ خوچونگ در سريال داشت را تصور كنيد و اين هم تصور كنيد كه دونفان ، يوئه بوچون و رن وشين هر سه با هم و با تمام قدرت به لينگ خوچونگ حمله كنند.خوشبختانه لينگ خوچونگ از اين تيپ مبارزه نداشت اما كيائوفنگ مبارزاتي از اين قبيل داشت و الحق كه شايستگي و قدرت خود را در اين مبارزات به خوبي نشان داد.

آقا رضا، فكر مي كنم شما پيشنهاد من را در چند پست گذشته نديدين.خواهش مي كنم كه ايميل خود را اينجا بگذاريد تا من با شما تماس بگيرم و سريال هشتمين اژداي آسمان را برايتان رفاقتي بفرستم.
بدرود.

نویسنده: رضا

شجاعت های لینگ خوچونگ

در سریال افسانه شجاعان، شجاعت های زیادی از لینگ خوچونگ بروز کرد که برخی از آن ها عبارتند از:

۱. شجاعت در وارد شدن در یک مبارزه نابرابر:

لینگ خوچونگ در چندین مورد در مبارزه ای نابرابر وارد شد که کشته شدنش در آن مبارزه تقریباً حتمی بود؛ از جمله این موارد می توان به مبارزه اش با تیان بوگؤان در اوایل سریال برای نجات ایلین، مبارزه اش با سه گروهی که در کلبه لویانگ او را احاطه کرده بودند و مبارزه اش با گروه هایی که شیانگ ون تیان را محاصره کرده بودند، اشاره کرد؛ مخصوصاً مبارزه اول و سوم که خودش هم طرف مبارزه نبود و فقط به خاطر جوان مردی وارد مبارزه شد.

۲. شجاعت در برابر مرگ مشقت بار:

لینگ خو در مبارزه با تیان بوگؤان به سختی مجروح شده بود، ولی بدون اعتنا به جراحات عمیقش، هم چنان به مبارزه ادامه می داد و با گذاشتن این شرط که هر طرف از جایش زودتر بلند شد بازنده است، سخت ترین نوع مرگ را به جان خود خرید تا ایلین را نجات دهد، چون با این شرط تیان بوگؤان تا نکشتن لینگ خو نمی توانست از جایش بلند شود و لذا لینگ خو می خواست با وجود جراحات شدید، تا آخرین رمق، تیان بوگؤان را به نشستن وا دارد تا ایلین بتواند فرار کند و ادامه چنین مبارزه ای تا آخرین رمق، با وجود جراحات شدید، از هر کسی ساخته نیست و شجاعت زیادی می طلبد.

۳. شجاعت در استقبال از مرگ زود رس:

لینگ خو با این که می دانست حداکثر تا صد روز دیگر بیشتر زنده نیست، ابداً نگران نبود و مرگ را به هیچ می گرفت. ممکن است افراد زیادی باشند که شهامت روبه رو شدن با مرگ را داشته باشند، اما افراد کمی وجود دارند که با این که بدانند در آینده نزدیک می میرند، در درونشان نیز هیچ واهمه ای نداشته باشند و مرگ را به هیچ بگیرند.

۴. شجاعت در کشتن خود برای نجات جان دیگران:

لینگ خو، وقتی متوجه شد که داروی مداوای دختر پیرمرد در شرابش ریخته شده است و اکنون در خونش وجود دارد و با خوراندن خونش به آن دختر ممکن است جان آن دختر نجات یابد، با این که به احتمال قوی با این کار خودش کشته می شد، رگ دستش را برید و آن قدر خونش را به آن دختر خوراند تا این که بی هوش شد.

۵. شجاعت در مخالفت با افکار عمومی نادرست جامعه:

لینگ خو گاهی در مقابل اساتید گروه ها که معتقد بود در اشتباهند، می ایستاد و با شجاعت نظر خود را بیان می کرد، با این که او در مقابل اساتید زمان خودش، یک جوان تازه کار رزمی بیش نبود؛ به عنوان مثال وقتی که لیوژنگ فنگ تحت فشار اساتید گروه های مختلف و کشته شدن خانواده اش ناچار شد دست به خودکشی بزند، لینگ خو تنها کسی بود که شجاعانه از او دفاع کرد و مانع خودکشی او شد.

در این صحنه چون گروه سونگ شن اعلام کرده بود هر کس از لیوژنگ فنگ حمایت کند دشمن ماست، حتی اساتیدی که در دل حق را به لیوژنگ فنگ می دادند، هم جرأت نکردند از او حمایت کنند. هم چنین وقتی در شائولین همه اساتید او را از حمایت از شنگو نهی می کردند، چون معتقد بود دفاع از شنگو کار درستی است، به نهی اساتید اعتنا نکرد و از شنگو و پدرش و شیانگ ون تیان دفاع کرد.  

۶. شجاعت گذشتن از آبروی خود و بدنام کردن خود برای دفاع از مظلوم:

در اوایل داستان، لینگ خو برای نجات ایلین، ناچار شد از آبروی خود بگذرد و با تیان بوگؤان که همه از او متنفر بودند، هم پیاله شود و از در دوستی با او درآید که حتی آن استاد گروه تیان شن هم گمان کرد که هر دوی آن ها از یک قماشند. هم چنین لینگ خو ناچار شد با بی ادب نشان دادن خود نزد حاضران، از ایلین و همه راهبه ها بدگویی کند تا ایلین را از خود دور کند.

در موارد دیگری مثل هم راه شنگو یا شیانگ ون تیان یا دیگر افراد گروه های شیطانی شدن نیز، نیاز به گذشتن از آبرو داشت که لینگ خو، چون به درستی کار خود اطمینان داشت، از آبروی خود گذشت. گذشتن از آبرو برای افراد دارای عزت، از گذشتن از جان هم سخت تر است و شجاعت خاصی نیاز دارد که کمتر کسی چنین شجاعتی را داراست.

۷. شجاعت جریحه دار کردن احساسات پاک دیگران برای نجات آنان:

لینگ خو در همین صحنه نجات ایلین از دست تیان بوگؤان، برای دور کردن ایلین از خود و از آن جا، ناچار شد آن قدر از ایلین و راهبه ها بدگویی کند که اشک ایلین را در بیاورد. او آن قدر این بدگویی را ادامه داد که دل همه حاضران و حتی دل خود تیان بوگؤان هم به حال ایلین سوخت، اما لینگ خو ناچار بود آن قدر ادامه دهد تا ایلین را از خودش متنفر کند و او را از آن جا دور کند. متنفر کردن یک دختر پاک و معصوم از خود و جریحه دار کردن احساسات پاک او برای نجاتش، شجاعت خاصی می طلبد که از هر کسی ساخته نیست.

۸. شجاعت در بیان حرف حق:

لینگ خو همواره حرف حق را می گفت، هر چند آن حرف به ضررش بود، مثلاً با این که از علاقه لینگ شان به لین پینگ جی ناراحت بود، به لینگ شان گفت که او یک بار جان مرا نجات داده است، یا وقتی برادر بزرگ از چهار برادر زندان بان رن وو شینگ گمان کرد که به خاطر نیروی درونی بالای لینگ خو نتوانسته او را شکست دهد، لینگ خو می توانست سکوت کند و از موقعیت استفاده کند، اما به او گفت که چون من نیروی درونی نداشتم، کنگ فوی شما بر من تأثیری نکرده است یا وقتی گمان می کرد که خودش، دوستش دایو را کشته است، آن را کتمان نکرد و گناهش را به گردن گرفت.

۹. شجاعت در اعتراف به شکست:

لینگ خو وقتی در مبارزه ای مثل مبارزه با تیان بوگؤان یا مبارزه با دونگ فانگ بوی یا حتی مبارزه با لینگ شان در روز گردهمایی گروه ها برای ادغام، شکست می خورد، خیلی راحت به شکست خود اعتراف می کرد و شکست خود را می پذیرفت و اعتراف به شکست نیز نیاز به شجاعت خاصی دارد.

۱۰. شجاعت در اعتراف به خطا و اشتباه:

لینگ خو وقتی مرتکب خطایی می شد، مثل جایی که با درگیری با اراذل و اوباش به آبروی گروه خؤاشن خدشه زده بود یا موارد دیگر، خیلی راحت اشتباه خود را می پذیرفت و اعتراف به اشتباه خود نیاز به شجاعت خاصی دارد.

لینگ خو به معنی واقعی آزاده و از خود گذشته بود و برای دفاع از حق و عدالت و یا دفاع از مظلوم، به راحتی از همه چیز خود می گذشت و حتی از جان و مهم تر از جان از آبروی خود هم می گذشت و هیچ چیزی را برای خودش نمی خواست.

گر چه گؤاجینگ، انسان بسیار درست کاری بود و صفات منفی لینگ خو مثل شراب خواری و قمار بازی را هم نداشت، اما من در هیچ صحنه ای در افسانه عقاب ها و بازگشت عقاب ها، به یاد ندارم که گؤاجینگ در مبارزه نابرابر وارد شده باشد که مرگش در آن مبارزه حتمی باشد یا به استقبال مرگ حتمی رفته باشد یا از آبرویش گذشته باشد، گر چه به خطر انداختن جانش برای نجات یانگ گؤا و سرپوش گذاشتن بر خطاهای او در بازگشت عقاب ها و گذشتن از جان دخترش به خاطر کشورش در قسمت آخر را بسیار تحسین می کنم. گذشتن از جان فرزند به خاطر نجات کشور هم شجاعت بی نظیری لازم دارد و از هر کسی ساخته نیست، اما به هر حال من گؤاجینگ را در جوان مردی در رتبه بعد از لینگ خوچونگ می دانم.

نویسنده: رضا

با سلام خدمت دوستان، مخصوصاً آقای سپهر و آقای فنچینیان؛

با این که بحث های مربوط به اسامی بحث های کم اهمیت و کم فایده  ای هستند، اما من می خواهم یک بار دیگر یک بحث کم اهمیت را پیش بکشم. امیدوارم که این آخرین باری باشد که چنین بحث هایی را مطرح می کنم؛

کلمه Dog در Dog-beating stick مفعول است نه فاعل، زیرا Dog-beating از نظر گرامری صفت فاعلی مرکب است که مفعول آن با خط فاصله قبل از آن می آید و این گونه عبارات غالباً به صورت اسم+بن مضارع معنا می شوند، مثل

Language-learning : زبان آموز ؛  Flesh-eating : گوشت خوار و Data-processing : داده پرداز و stick هم اعم از عصا، چماق یا هر چوب دیگری است، بنابراین این عبارت به معنای چوب سگ زنی است نه چوب سگ کتک زن یا چوب سگی که کتک می زند و اصولاً چوب سگی که کتک می زند، یک عبارت بی معناست. اگر به نمایش این مهارت در مبارزه خونگ چی گونگ و اویانگ فونگ در قسمت ۹ دقیقه ۶ بازگشت عقاب ها توجه کنید، در آن جا به وضوح نشان داده شد که این مهارت، فنونی برای زدن سگ بود. فکر می کنم دلیل این نام گذاری هم این باشد که چون ثروتمندان برای دور کردن گدایان از جلوی در خانه هایشان، سگ هایشان را به طرف آن ها می فرستادند، فرقه گدایان برای دفاع از خودشان در مقابل سگ های ثروتمندان فنونی را ابداع کردند و لذا آن را به این نام نامیده اند و چون گویا گدایان بزرگ ترین دشمن خود را سگ ها می دانستند، بالاترین حالت این فنون را No Dog in the world نامیده بودند.

 

 

رمان افسانه شجاعان

 رمان افسانه شجاعان اثر جین یونگ، که نامش "پرسه زن آزاده خندان" است، چهار جلد است و هر جلد ده قسمت است که در مجموع مانند خود سریال، 40 قسمت است و تاکنون فقط دو جلد آن به انگلیسی ترجمه شده است.

آدرس سایت ترجمه رمان هم این است:

http://www.lannyland.com/wanderer/wanderer.htm

  

(البته اگر کسی از دوستان، ترجمه کامل این رمان به زبان انگلیسی را در جایی از اینترنت سراغ دارد، بسیار ممنون می شوم که آدرسش را برایم بنویسد).

  شباهت های رمان افسانه شجاعان با افسانه عقاب ها و بازگشت عقاب ها:

این اثر جین یونگ، با دو اثر دیگرش افسانه عقاب ها و بازگشت عقاب ها، شباهت هایی دارد که از جمله می توان به موارد ذیل اشاره کرد (در سریال، این شباهت ها از بین رفته یا کم رنگ شده است):

1. در رمان افسانه شجاعان نیز مانند دو اثر دیگر او، رزمی کاران کم تر در مبارزات کشته می شوند و حداکثر زخمی می شوند، بر خلاف خود سریال که رزمی کاران در مبارزات مثل برگ خزان به زمین می افتند (قابل ذکر است که تا قسمت بیستم رمان که لینگ خوچونگ به جای رن وو شینگ در سیاه چال می افتد، یوئه بوچون هیچ کس را نمی کشد و لینگ خوچونگ نیز به جز همان شاگرد یوسان خی که از روی ناچاری در رستوران او را می کشد، فرد دیگری را نمی کشد).

2. در جای جای این رمان نیز یا در متن و یا در پاورقی، اسامی سلسله های امپراطوری و ژنرال ها و افسرهای امپراطوری و ماجراهای آنان و نیز اسامی استان ها و شهر ها و مناطق جغرافیایی چین به چشم می خورد.

3. در این رمان نیز مبارزه یک استاد سطح بالای رزمی با رزمی کاران سطح پایین برای او ننگ مطرح می شود.

4. در این رمان نیز انرژی های درونی حضور بسیار پر رنگی دارند و هیچ رزمی کاری نیست که سطحی از نیروی درونی را نداشته باشد و تقریباً همه ضربات شمشیر در همه مبارزات و توسط هر کس که اجرا شود، مقداری انرژی درونی نیز همراه خود دارد.

5. در این رمان نیز فرقه گدایان حضور دارند، گر چه حضور آنان کم رنگ است.

 به دلیل طولانی بودن متن لطفا ادامه آنرا دانلود کنید

دانلود

نويسنده : سپهر

سلام بر تمامي دوستان مخصوصا دوست بسيار خوبم آقاي فنچينيان.
واقعا از لطف شما ممنونم كه ما رو بي حواب نمي گذاريد.

منم مثل شما به كيائوفنگ عادت كردم.

شما قسمتي كه كيائوفنگ جسد والدين ناتني اش را ديد يادتان هست ؟ در همين لحضه چند راهب شائوليني وارد حياط خانه شدند و چون فكر مي كردند كه اين كشت كشتار كار كيائوفنگ است با چوب هاي خود چند ضربه آن هم به نامردي به كيائوفنگ زدند.كيائوفنگ صدمه اي از آن چوب ها نديد.آنها كه ايستادند كيائوفنگ گفت :
تنها كساني كه مي توانند بدون جنگيدن با من ، من را بزنند والدين من هستند.
و زماني كه آنها راهبك ها دوباره حمله كردند كيائوفنگ با پنجه اژدها درس خوبي به آنها داد.

با اين جمله اي كه كيائوفنگ در آن قسمت گفت ، به نظر شما آيا او با ديدن پدر واقعي خود براي اولين بار و بعد از 30 سال ، به او حمله ور ميشود ؟

كيائوفنگ درست در همان زماني كه پدر واقعي خود را پيدا كرد ، قاتلان مادر اصلي خودش هم يافت و به همين دليل خون خواهي مادر اصليش را واجب تر از جنگيدن و بازخواست كردن پدرش دانست.به همين دليل با پدر براي انتقام و كشتن پدر مورونگ فو رفت و در پي انتقام آن راهب درستكار را ديدن كه اوباعث شد هم پدر مورونگ فو و هم پدر كيائوفنگ توبه كنند و هر دو راهب شوند.به نظر شما باز هم كيائوفنگ بايد از پدرش بازخواست مي كرد ؟بعد از اینکه پدر کیائوفنگ توبه کرد و راهب معبد سائولین شد از دیدن کیائوفنگ سر باز زد.زیرا جوابی برای گفتن به او نداشت.کیائوفنگ هم به مدت ۷ روز پشت سر هم ، بدون غذا ، در زير باران شديد و در جلوي درب معبد شائولين زانو زد و منتظر پدرش ماند و گفت اگر پدرم در اين هفت روز بيرون نيايد و مرا نبيند يعني از اين به بعد هيچ رابطه اي بين من و او نيست.در اينجا كيائوفنگ مي خواست پدرش را ببيند و در مورد جنايت هايش از او بپرسد.و چون پدرش بعد از هفت روز بيرون نيامد كيائوفنگ براي هميشه پدرش را ترك كرد.به نظر شما باز هم بايد كار ديگري مي كرد ؟ مثلا بايد پدرش را مي كشت و يا زنداني مي كرد ؟
او بسيار جوانمرد بود.او براي نجات چند تن از يارانش از اعدام كه حتي به او خيانت كرده بودند خود را با چند خنجر متفاوت به سختي محروح كرد تا با استفاده از خون خود و نشان دادن آن به اعضاي گروه جان آن افراد را نجات بدهد.يعني از نظر فداكاري هم مثل گواجينگ و در جاهايي بهتر از او بود.

در مورد هنر هاي رزمي كيائوفنگ درست است كه در اول سريال او به حد كمال رسيده بود اما قطعا تنها هنر هاي عصاي سگ كتك مي زند و رام كننده اژدها را بلد نبود.حركات دست هاي او براي دفاع و حمله نه از عصاي سگ كتك مي زند بود و نه از پنجه اژدها بلكه خبر از هنر هاي ديگري هم مي داد كه اين هنر ها را هم از استاد شائوليني اش ياد گرفته بود.كيائوفنگ در همه حركات تك تاز بود.در شلاق زدن ، در تير اندازي با كمان ، كاربرد سلاح هاي مخفي ، در قسمت 17 چند سلاح مخفي (سوزن يا تير كوچك) را حتي بدون برگشتن به سمت آزي (پورپوله) و اطرافيان پرتاب كرد كه نشانه گيري اش بسيار دقيق بود و درست به شمشير آزي برخورد كرد و خود آزي و اطرافيان از اين نشانه گيري بسيار دقيق او در تعجب بودند.شما فرمودين كه بياييم و گواجينگ را از بازگشت عقابها بپنداريم و گذشته او را فراموش كنيم.در اين صورت ما نمي دانيم گواجينگ چه استاداني داشته و چه تعداد از فنون برجسته را آموخته است تا به حد كمال برسد.چون ما او را از چهارچوب بازگشت عقابها ارزيابي كرده ايم.
حالا كه كيائوفنگ هم همين وضعيت را دارد ، يعني 30 سال اول زندگيش در هاله اي از ابهام براي بيننده است پس چطور مي توانيم نظر دهيم كه تنها فنوني كه كيائوفنگ ياد داشت و از آن استفاده مي كرد ، 18 پنجه بود؟!!!!!!

اين نكته كاملا مشخص است كه اين سريال مي خواست نشان بدهد كه كيائوفنگ فقط كسي نيست كه همانند گواجينگ ۱۸ پنجه اژدها را بلد باشد بلكه نمايانگر اين مطلب بود كه كيائوفنگ خودش يك اژدها است.
ياد داشتن فنون پنجه اژدها با خود اژدها بودن زمين تا آسمان تفاوت دارد.
شما فرموديد كه خود گواجينگ زماني كه با اويانگ فنگ مبارزه مي كرد گفت كه حركات اول رو از جوبوتونگ و بعدي را از چي گونگ آموختم.
منظور شما اين است كه عاملان اصلي نيروي دروني بالاي گواجينگ اين دو هنر است اما كسي كه ۷۲ روش شائولين را ۴۰ سال مطالعه و تمرين كرده است باز هم نتوانست با اين همه نيروي دروني در مقابل پنجه اژدهاي كيائوفنگ دوام بياورد.

كيائوفنگ هم دهها هنر ديگر از رشته هاي مختلف بلد بود كه ما از آن بي خبريم . اما چون ۱۸ كف دست رام كننده اژدها از همه قدرتمند تر و نيرومند تر بود در همه ي مبارزات بيشتر از همين استفاده مي كرد.
من نمي خواهم فاصله بين كيائوفنگ و گواجينگ را زياد اعلام كنم چون حقيقتش هم اين طور نبود اما كنترل كيائوفنگ روي فنون ۱۸ كف دست اژدها بسيار بيشتر از گواجينگ بود.
گواجينگ تنها نيروي دروني اش را به سمت دشمن مي فرستاد اما كيائوفنگ با استفاده از نيروي دروني اش آب ، خاك و آتش را به سان اژدها در مي آورد و بعد هر دو ، يعني هم نيروي دروني و هم ماده اي كه با استفاده از نيروي دروني اش كنترل آن را بدست گرفته به سمت دشمن مي فرستاد كه اين كار بسي سخت تر از فرستادن انرژي دروني خالي است.خواهش مي كنم باز هم مبارزات كيائوفنگ را نگاه كنيد.

 

 

سلام مجدد به دوستان که حسابی محفل را گرم کردند

آقا رضا و آقا سپهر

شیائوفنگ ...کیااوفنگ...سیا اوفنگ...چیااوفنگ

فرقی نمی کنند.

من شخصا به کیائوفنگ عادت کردم

حقیقتی تو دلم مونده که نمی تونستم بیانش نکنم در مورد کیااوفنگ

او مرد درستکاری بود و راهب شائولینی هم که در موردش دوست خوبم آقا سپهر اشاره کردند نیز این را تایید کرد ولی حقیقت ماجرا اینجاست که انسانهای بیگناه زیادی به دست پدر کیااوفنگ کشته شدند...کسانی که از نظر من حق بیشتری بر گردن کیااوفنگ داشتند مانند مادر و پدر ناتنی او که برای بزرگ کردن او از هیچ محبتی دریق نکردند...استاد کیااوفنگ که به اعتراف خود کیااوفنگ به مدت ۱۰ سال برای یاددهی هنر تابان ۱۸ کف رام کننده اژدها به وی وقت سرف کرده بود و حتی در کودکی جانش را نجات داده بود...آه جو (اسکارلت) که با حقه ای کثیف به دام افتاد و به دست خود کیااوفنگ کشته شد و کیااوفنگ را تا مرز خودکشی جلو برد.

از نظر من کیااوفنگ نباید به راحتی این همه جنایت را نادیده میگرفت.

قبول دارم که جنایتکار پدرش بود ولی او خیلس راحت با این ماجرا کنار آمد.و به همین دلیل من کمی گواجینگ را بیشتر دوست دارم.

گواجینگ واقعا انسان پاکی بود و سادگی و بی آلایشی او یکی از ویژگی های مهم او در پیشرفت در هنر های رزمی کرد و نمی توان صرفا هنرهای رزمی را عامل قدرتمند شدن شخص دانست و امثال این موضوع خود کیااوفنگ و لینخو چونگ هم می باشند.

از نظر من هم خیلی مهمه که نیروی درونی یک رزمیکار قوی باشه و مطمئنا اگر رزمیکاری بودن داشتن نیروی درونی قدرتمند دست به مبارزه با شخصی با نیروی درونی قدرتمند بزنه هر چقدر هم که فنون خوبی اجرا کنه شانس پیروزیش خیلی کمه.

کیااوفنگ شخص قدرتمندی بود چه از لحاظ تکنیکی و چه از لحاظ نیروی درونی...من سطح نیروی درونی او را به خوبی نمی توانم تجزیه و تحلیل کنم چرا که او در حالی در سریال ظهور پیدا کرد که عملا به اوج قدرت و نیروی درونی دست پیدا کرده بود و ما هیچگونه مسیری برای رسیدن او به این قدرت را ندیدیم ولی در عوض گواجینگ راه رسیدنش به اوج پختگی در هنرهای رزمی را به ما در سریال افسانه عقابهای مبارز ۲۰۰۳ و بهتر از آن ۲۰۰۸ این مجموعه نشان داد و مطمئنا کیااوفنگ هم همچین دورانی را پشت سر گذاشته و آنچا که مورد بحث است این راه است و زمینه این نیرو که در مورد گواجینگ شک و شبه ای وجود ندارد و شاید به دلیل نشان دادن همین مسیر است که آقا سپهر گواجینگ را ضعیفتر از کیااوفنگ می بینند و من هم به ایشان حق میدهم ولی بیائید تصور کنیم که گواجینگ از هما بازگشت عقابهای مبارز شروع میشد و در این حالت و دیدن دوران این سریال من واقعا برتری خاصی در کیااوفنگ نسبت به او نمی بینم.

گواجینگ و بلوغ رزمی:

نکات نچندان مهم در افزایش نیروی درونی وی:

۱.آموزش ۷ رزمیکار جیانگ نان به او

۲.آموزش استاد مائو بزرگ ۷ مبارز چاونجن در زمینه توقیت نیروی درونی

۳.نوشیدن خون مار استاد تبت

نکات مهم در افزایش نیروی درونی وی:

۱.آموزش هنر ۱۸ کف دست رام کننده اژدها توسط هونگ چیگونگ

۲.مطالعه کتاب جئویین که در اختیار جو بوتونگ بود

۳.آموزش هنر اختصاصی خود جو بوتونگ یعنی مبارزه با دو دست یا مشت زنی با دو دست

شاید آخرین نکته را متوجه نشده باشید ولی با مراجعه به قسمت ۲۳ افسانه عقابهای مبارز ۲۰۰۳ دقیقه ۶:۵۰ متوجه منظورم میشود.در این صحنه گواجینگ با اویانگ فنگ مبارز می کند و گواجینگ با دو روش با او مبارزه میکند و در انتها اویانگ فنگ به او میگوید:ضرباتت از حالت عادی قدرتمندتره چه کسی آن را به تو یاد داده:گواجینگ میگه ضربات اول را برادر جو به من یاد داده و ضربات کف دست را استادم منو ازشون بهرمند کرده.

راه رسیدن گواجینگ به نیروی درونیش راه ساده ای نبود و تک تک عوامل مهم در آن تاثیر گذار بود ولی کیااوفنگ تا جایی که من مطلع هستم فقط سبک رزمی ۱۸ پنجه اژدها را بلد بود و اساس نیروی درونیش نیز بر اساس همین تکنیکها بود و الحق  که در این روش به خوبی مهارت پیدا کرده بود.در ضمن من به این خاطر به سبک عصای سگ کتک زن اشاره نکردم چون این تکنیکها را در سطح ۱۸ پنجه نمی بینم ولی نمی خواهم از قدرت این سبک هم چشم پوشی کنم.

آقا سپهر در چند جا اشاره کردید که کیااوفنگ در هر صحنه ای از فنون ۱۸ پنجه استفاده میکرد و من هم با شما موافقم والبته این را هم باید بگم که مسلما اگر کسی در فنونی به مهارت تابانی برسد دیگر از فنون دیگر استفاده نمیکند و چیزی که من روی آن تاکید دارم در مورد شما اینه که شما ذهنیتتان در مورد گواجینگ در افسانه عقابهای مبارز است و دورانی که گواجینگ به حد کمال این قدرت نرسیده بود و من از شما می خواهم در بازگشت عقابهای مبارز صحنه ای از مبارزه گواجینگ نام ببرید که او از ۱۸ پنجه اژدها استفاده نکرده باشد.

دلیل من به برتری گواجینگ همین عوامل مهم در نیروی درونی او است که از کیائوفنگ بیشتر است و مثل فردی میباشد که یک زبان غیر مادری بلد باشد و شخصی که چندین زبان را به طور کامل فرا گرفته باشد.

 

نويسنده : سپهر

سلام به تمام دوستان عزيز مخصوصا آقا رضا.

راستش در مورد كيائوفنگ و چيائوفنگ ، من اسم چيائوفنگ را قبلا در همين لينكي كه شما قرار دادين ديده بودم . اما چون خودم توي سريال اسم او را كيائوفنگ مي شنيدم به اين سايت توجه نكردم.ولي باز هم فكر مي كنم كه حرف شما صحيح باشه و اسم اصليش چيائوفنگ باشه.به احتمال زياد مترجم خوب ترجمه نكرده . چون اگه شما هم اين سريال را ببينيد متوجه اسم كيائوفنگ و سيائوفنگ خواهيد شد.راستي لينك هايي كه لطف كردين و اينجا گذاشتين همگي مطلب خود را از سايت وشيا يعني لينك دومي كه گذاشتين كپي كردند.

در مورد كليپ ها و ديدن سريال بايد اينو خدمتتون عرض كنم كه نظر من در مورد تلفظ ها بود نه در مورد هنر هاي رزمي.براي مثال من با گذاشتن اين كليپ ها توانستم هنر هاي رزمي او را به شما نشان دهم اما اخلاق ، تلفظ اسم هاي سريال و ... را در چند كليپ نمي توان نشان داد بنابراين به شما پيشنهاد كردم كه سريال را ببينيد.

من هم مثل شما به جوان مردي اهميت بيشتري مي دهم تا به هنر هاي رزمي و فكر مي كنم كه سليقه من و شما در انتخاب شخصيت هاي رزمي يكي باشه چون اولين ملاك از او كه مرا تحت تاثير قرار داد همين جوانمردي اش بود و هنر هاي رزمي او در مرحله دوم مرا تحت تاثير قرار داد.
و بالاخره كارگردان فيلم صخره سرخ كه اين فیلم پر هزينه ترين فيلم در تاريخ سينماي آسيا و پر فروش ترین فیلم در تاریخ سینمای چین شد ، بازيگر كيائوفنگ را ببخشيد ، بازيگر شيائوفنگ را براي نقش ژنرال جائو كه نقش يك ژنرال جوانمرد ، بي باك ، قوي و يك مرد به تمام معنا بود انتخاب كرد و من با ديدن تريلر اين فيلم در تلوزيون اين قدر ذوق زده شده بودم كه تا ديدن شيائوفنگ در نقش ژنرال جائو ثانيه شماري مي كردم.شخصيت او در اين فيلم هم بسيار شبيه به آنچه ما در نيمي خدايي ، نيمي شيطاني ديديم بود.فردي مقتدر ، بي باك و خلاصه همه چيز.
نمي دونم شما اين فيلم را ديديد يا نه . اما اگه ديدين بازيگر شيائوفنگ يعني ژنرال جائو همان فردي بود كه در آغاز فيلم يك طفل نوزاد را كه مادرش دقايقي قبل در جنگ با دشمن و .... كشته شده بود بر پشت خودش مي بندد و در همان حال بي هيچ هراسي با دشمنان مبارزه و آنها را تار و مار مي كند.
كارگردان اين فيلم بازيگر شيائوفنگ را به خاطر بازي زيبايي كه در سريال هشتمين اژدهاي آسمان داشت برگزيد و تنها او را براي اين نقش مناسب ديد.اين نشان مي دهد كه شيائوفنگ تصوير جالبي از خودش در ذهن بينندگان باقي گذاشته.

راستي يه خبر داغ.آيا مي دونستيد بازيگر گواجينگ در سريال بازگشت عقابهاي مبارز 1983 ، نقش شيائوفنگ را در نيمي خدايي نيمي شيطاني كه در سال ۱۹۹۷ ساخته شد بازي كرده ؟
البته بازم در دو هشتمين اژدهاي آسمان مختلف ديگر نقش شوژو (برادر شيائوفنگ) را بازي كرده.
براي اطلاعات بيشتر به لينك زير برويد.
http://en.wikipedia.org/wiki/Felix_Wong

يه چيز ديگه هم فهميدم.18 كف دست رام كننده اژدها از هنر هاي اصيل فرقه گدايان هستش نه مال شائولين.دقيقا مانند تكنيك سگ كتك مي زند.متن زير را از يه منبع مطمئن و درست گرفتم.

The famous 'Eighteen Dragon-subduing Palms' also originated from the Beggars' sect

تو سایت وشیا اطلاعات کاملی در مورد بازیگر نقش شیائوفنگ وجود داره که پیشنهاد می کنم بخونین.

در مورد لينخو چونگ هم من با شما موافقم.جوان مردي و آزادگي او هم خيلي منو تحت تاثير قرار گذاشت اما باز هم از وقتي شيائوفنگ را در هشتمين اژدهاي آسمان ديدم تمامي افكارم به سوي او سوق پيدا كرد.به نظرم شيائوفنگ تمامي نكات برجسته اي كه يك رزمي كار (منظورم از نظر اخلاقيه) بايد داشته باشد را دارد.خودكشي او هم به خاطر همين جوانمردي اش بود.به خاطر همين باز هم از شما خواهش مي كنم كه اين سريال را ببينيد.

و خواهش ديگري كه از شما دارم اينه كه ايميل خود را اينجا بگذاريد تا من با شما تماس بگيرم و اين سريال را رفاقتي براي شما بفرستم چون خيلي مشتاقم كه نظر شما را بدونم.